Вуйчо работеше в кислородна станция. Много съм се радвал когато съм му на гости там. В машинното имаше огромен електродвигател - 72кВт - който беше толкова шумен, че хората трябваше да си крещят дори когато са един до друг, за да се разберат. Цялата сграда се тресеше, поне 5 по Рихтер. В лабораторията си спомням, че си произвеждаха водка - дестилираха етанол и му добавяха глицерол за мекота. Произвеждаха и течен азот. Веднъж вуйчо напълни един термос от машините с течен азот. Изля го нарочно в кофа и целият под се превърна на облак от студения газ. На немски азот е Stickstoff. Можеш да се задушиш без да усетиш. Но когато си сред облаците това може да стане и поради липса на кислород :-] Когато бутилките с кислород, символ на жените, бяха вече пълни, той ги откачаше от апаратурата и сякаш танцуваше с тях. Почистваше вентилите с алкохол сякаш черпеше жена в ресторант. После отново танцуваше. Тези бутилки отиваха на полето със стомана където тя биваше рязана с този кислород и след тази война, вече уморени, те пак отиваха при вуйчо за ново зареждане.